Red Velvet Cake i Czekoladowe Trufle czyli Walentynkowo w Batidzie

 

Parę słów wstępu od Pani Mirosławy Boguckiej dla uczestników

Wczoraj na zaproszenie Kukbuka, przy silnym wsparciu Kitchen Aid, preparowaliśmy walentynkowe łakocie w warszawskiej cukierni Batida.

Tuż przed rozpoczęciem warsztatów - rozmaite kuchenne sprzęty czekają  w pełnej gotowości

Pod czujnym okiem, cukierniczej mistrzyni, Pani Mirosławy Boguckiej, upiekliśmy babeczki red velvet z czapą z kremu śmietankowo-mascarpone i pestkami granatu, a także przyrządziliśmy 2 rodzaje czekoladowych trufli.

Oto nasze menu!

Czy i jak sobie poradziliśmy, możecie zobaczyć na zdjęciach.

Babeczki red velvet w stanie surowym, na chwilę przed włożeniem do piekarnika

Walentynkowe cupcakes'y gotowe do spożycia

Masa czekoladowa ląduje na blasze, a potem hop do lodówki, by odrobinę stężała

A tu... trufelki już całkiem gotowe :-)

Cukiernia Batida ma w planach organizowanie cyklicznych (ponoć nawet co miesięcznych) warsztatów tego rodzaju,  w różnych swoich lokalizacjach.
Nasze walentynkowe odbyły się przy u. Krakowskie Przedmieście 13 czyli w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu Europejskiego.
Organizatorom oraz Współwarsztatowiczom dziękuję za miły, wspólnie spęczony czas.

Z wizytą w fabryce Lubelli

Dobrze znamy charakterystyczne ciemnoniebieskie opakowania makaronów z białym logo Lubella. Faktycznie, firma jest liderem na polskim rynku w tym zakresie, ale nie wszyscy wiedzą, że oferta producenta jest asortymentowo znacznie bogatsza.

Znajdziemy  w niej różne rodzaje mąki, kasz, płatków śniadaniowych, paluszków oraz gotowe sosy do makaronu.

Produkty tej marki spotkacie  właściwie w każdym spożywczaku, ale czy zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda miejsce, w którym one powstają?
Niedawno miałam okazję zwiedzić linię produkcyjną makaronu Lubella oraz znajdujący się przy fabryce młyn.

Wizytę w siedzibie marki zaczęliśmy od spotkania z kierownictwem oraz pracownikami działu marketingu, którzy opowiedzieli nam o historii firmy, a także zapoznali z ofertą produktową.

 

Zwiedzanie zaczęliśmy od młyna, który zaskakuje swoją nowoczesnością i sterylnością. Młyn bez grama mącznego pyłu - to się wydaje nieprawdopodobne :-) , ale.. popatrzcie sami!

  

  

To co rzuca się w oczy na linii produkcyjnej, to pełna automatyka i niemal kompletny brak ludzi. Z podziwem patrzyłam na sprytne maszyny, jak robią wszystko prawie samodzielnie.

 

Na terenie fabryki mieści się także laboratorium,  w którym codziennie badane są próbki każdej wyprodukowanej partii makaronu. Marka Lubella przykłada ogromną wagę do jakości swoich produktów, dlatego bardzo mocno pilnuje przestrzegania norm i standardów na każdym etapie ich powstawania.

Po części edukacyjnej czekała na nas część rozrywkowa - krótki spacer po Starym Mieście, a potem  obiad w restauracji Pub Grodzka 15.

Wracaliśmy do Warszawy w strugach deszczu, ale z poczuciem owocnie i bardzo sympatycznie spędzonego dnia. To była moja pierwsza wizyta w dużym zakładzie produkcyjnym, więc wrażenia zachowam  w pamięci z pewnością na bardzo długo.

Serdecznie dziękuję Organizatorom za zaproszenie!

Piwa Było w Bród Czyli LOVE BEER w Akademii Kulinarnej Whirlpool

Imprezy piwne robią swoje. Nigdy nie byłam fanką piwa, ale z niemałym  zaskoczeniem dostrzegam, że to się zmienia. Świadomość czym jest, jak powstaje, ile ma kuchennych zastosowań sprawiają, że zaczyna się na nie patrzeć zupełnie innym okiem.

To było szalenie sympatyczne spotkanie, jak każde w Akademii Kulinarnej Whirlpool. Lubię to miejsce, więc z zaproszenia skorzystałam z radością.

Zaczęliśmy od części teoretycznej, którą poprowadził znawca piwa, piwowar, bloger Michał Kopik. Wprowadził nas w świat stylów piwnych, o których mało kto z naszego grona miał wcześniej pojęcie. Zdradził tajniki degustacji, opowiadając o wszystkim z pasją i dużym zaangażowaniem.
 

A wiecie co się dzieje, gdy ktoś w ten sposób dzieli się swoją wiedzą?
Rozbudza ciekawość i.. zaraża.

Muszę się przyznać, że jako osobniczka z reguły spożywająca wino, po raz pierwszy w życiu piłam tyle różnych rodzajów piwa i również po raz pierwszy w życiu, z przyjemnością dostrzegałam między nimi ogromne i zasadnicze różnice smakowe. Było to dla mnie nowe, bardzo ciekawe doświadczenie, za które serdecznie dziękuję Organizatorom czyli Związkowi Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego w Polsce - Browary Polskie oraz Agencji Marketing & Communications Consultants.

Po wykładzie Michała przyszła pora na część praktyczną czyli wspólne gotowanie z wykorzystaniem piwa, pod fachowym okiem Marco Ghia.

Menu opracowane przez Szefa było kuszące:

- tatar wołowy z piwem typu boc, ze skórką pomarańczową i miodem gryczanym

- tatar z łososia z piwem typu ciemny lager, z sokiem pomarańczowym, kaparami i miętą

- risotto z piwem pszenicznym, serem Pecorino i rozmarynem

- ogon wołowy z piwem typu porter, czekoladą i musztardą

- beeramisu z piwem typu stout

- panna cotta z sosem malinowo-rozmarynowym z piwem typu American pale ale

Wszystkie dania wyszły interesująco, każde miało jakiś niestandardowy smaczek, ale moim no. 1 okazała się pozycja ostatnia czyli panna cotta,  za którą co ciekawe,  generalnie za bardzo nie przepadam. W wersji proponowanej przez Marco była jednak strzałem w dziesiątkę, a to za sprawą genialnego malinowego sosu z rozmarynem. Mówię Wam: fantastico! :-)

Mam dla Was jeszcze kilka migawek ze wspólnych kuchennych poczynań. Powyżej: dziewczęta siekają łososia i świecę wołową na tatara, a tu powstaje właśnie beeramisu.

Tak wyglądało nasze risotto!

A oto ogon wołowy w niespotykanym połączeniu z piwem, musztardą i czekoladą!

 No i wreszcie wisienka na torcie, mój numero uno czyli panna cotta z opisywanym wcześniej przecudownym sosem, a obok skromnie spoczywa kawałek pysznego beeramisu.

Tego popołudnia, piwa i strawy było w bród, do tego stopnia, że z trudem udało mi się wszystkiego skosztować. Sporo nowych wiadomości, ciekawe smaki, przesympatyczne towarzystwo oraz świetna organizacja spotkania sprawiły, że Love beer zapamiętam jako jedne z najprzyjemniejszych warsztatów, w których miałam okazję brać udział.

Najlepsza Rzymska Pizza w Warszawie? Cafe d'arte!

Dzięki pomysłowi oraz inicjatywie naszej koleżanki Agaty, dziesięcioro z nas tj. stołecznych blogerów kulinarnych wzięło udział w przepysznym spotkaniu w restauracji i winiarni cafe d'arte. Knajpka położona jest w sercu Starej Ochoty, przy niedużej, klimatycznej uliczce, pod adresem  Asnyka 6. Warto wiedzieć, że na miejscu znajduje się także sklep z winem, mający bardzo ciekawą ofertę oraz atrakcyjne ceny.

Tematem przewodnim wizyty była pizza....rzymska, bo jak się okazało, włoska pizza nie jedno ma imię. Do najbardziej popularnych należą 2 rodzaje: neapolitańska i rzymska. Marco D'Arce, który dla nas gotował, specjalizuje się w tej drugiej. Jest ona cieńsza, lżejsza i bardziej chrupiąca niż pizza neapolitańska. Różnica wynika ponoć z proporcji użytych składników.

Marco mówi, że: "Prawdziwą sztuką jest zrobić dobrą pizzę z małej liczby, ale za to najlepszych składników". Sekretem i podstawą jest jednak oczywiście ciasto. Powstaje ono z odpowiednio dobranych proporcji mąki, wody i soli. Jest wyrabiane, dzielone na porcje i..garowane. Właśnie garowanie to najistotniejszy element tej procedury.

Polega ono na przechowywaniu ciasta na pizzę w lodówce przez min. kilkanaście godzin. Nie należy tego procesu przyspieszać poprzez np. dodanie drożdży, bo wówczas zepsuje się efekt końcowy.

W cafe d'arte pizze wypiekane są w tradycyjnym, klasycznym, opalanym drewnem piecu, który właściciele sprowadzili specjalnie prosto z Włoch. Temperatura  w nim sięga nawet 300-400C.

W karcie restauracji znajdziemy podział na pizze czerwone i białe. Mimo, że to nasze barwy narodowe, takie rozróżnienie jest w Polsce mało popularne. Rosso to pizze z sosem pomidorowym, a bianche to takie, których bazą jest sam ser mozarella.

W menu cafe d'arte znajduje się również wiele rodzajów przygotowywanych na miejscu makaronów, serwowanych z różnymi sosami, potrawy z mięsa, ryb i owoców morza,  a także włoskie desery. Szczególną uwagę zwraca jednak popisowe danie Marco czyli calzone z mozarellą di bufala, ricottą oraz salami picante. To właśnie za ten przysmak, wiosną tego roku otrzymał tytuł Mistrza Włoch (Campione Nazionale 2014) w robieniu pizzy. Nagrodę przyznano za odważne połączenie smaków oraz nowe spojrzenie na tradycyjne calzone.

Pizza i calzone robione są z takiego samego ciasta. Muszę powiedzieć, że jest ono naprawdę doskonałe i wyjątkowe. Zaryzykuję stwierdzenie, że nigdy dotąd, nigdzie nie jadłam  równie fantastycznego. Każdemu miłośnikowi cienkiego placka z dodatkami :-) z czystym sumieniem mogę polecić egzemplarze serwowane właśnie w tym miejscu.

Na zdjęciach (serdeczne podziękowania za użyczenie lecą do Edyty i Antka z bloga  Smaki del Dia.) uwieczniona została większość degustowanych przez nas w cafe d'arte specjałów. Na pierwszy ogień poszła margherita, która bezlitośnie obnaża kunszt każdego pizzaiolo, zgodnie z zasadą: pokaż mi swoją margheritę, a powiem ci co potrafisz. Smakowała świetnie, podobnie jak capriciosa, którą podano nam chwilę potem. Co ciekawe, ta druga znacznie odbiegała od pizzy, która pod tą samą nazwą jest dość powszechnie serwowana w polskich restauracjach. Jakie macie pierwsze skojarzenie, gdy słyszycie: capriciosa? Ja od razu widzę szynkę i pieczarki. A tu? Nic z tych rzeczy! Na stół wjechała pizza z szynką parmeńską, salami, karczochami i czarnymi oliwkami. Taka wersja bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła.

Nieco później mieliśmy okazję spróbować domowego (wyrabianego na miejscu) tagliatelle z sosem na bazie śmietany i gorgonzoli. To smakowite, bezpretensjonalne danie i co miłe, łatwe do odtworzenia we własnej kuchni. Naszą degustację zwieńczył niezwykły deser. Czy ktoś ma może pomysł, co przedstawia foto poniżej? Otóż...jest to pizza z Nutellą!!! Okazuje się, że pizzę można serwować także na słodko i to ze znakomitym rezultatem.

Na stronie internetowej lokalu właściciele piszą, że na co dzień zajęci innymi sprawami zawodowymi, postanowili stworzyć wspólną przystań, coś w rodzaju drugiego domu, który pomieści wszystkich chętnych gości, zaoferuje im wnętrze z duszą, pyszną kawę, wyjątkowe desery, domowe włoskie jedzenie i prawdziwe włoskie wina. Tak, od pomysłu z serca, powstała cafe d’arte – restauracja włoska, winiarnia i sklep z winem, miejsce gdzie spotykają się wyjątkowi ludzie, aby porozmawiać o życiu, biznesie czy sztuce. 
Powiem Wam, że jest dokładnie tak, jak sobie założyli. Lokal przyciąga klimatycznym wnętrzem, bardzo przyjemną, nieformalną atmosferą, ale przede wszystkim rasową włoską kuchnią i to właśnie do rozkoszowania się nią w cafe d'arte, serdecznie zachęcam.  

cafe d'arte – włoska restauracja, winiarnia i sklep z winem
ul. Asnyka 6, 02-075 Warszawa
tel.: 22 658 06 21 | e-mail: info@cafedarte.pl

Polskie Piwo po Włosku czyli Książęce Menu wg. Marco Ghia

Marco bawi rozmową pierwszych gości

Los tak przyjemnie zrządził, że jeden z wrześniowych wieczorów spędziłam w Akademii Kulinarnej Whirlpool . Nie była to moja pierwsza wizyta w tym miejscu (o poprzedniej przeczytacie: TUTAJ ) i szczerze pisząc, mam apetyt na więcej.

Bohaterem spotkania było piwo, a dokładniej: różne rodzaje piwa jednej marki - Książęce.
Okazuje się, że piwo jest najstarszym napojem alkoholowym na świecie oraz trzecim po wodzie i herbacie, względem popularności, ze wszystkich powszechnie znanych napitków. Najbardziej wiekowe dokumenty dotyczące produkcji piwa wywodzą się z Mezopotamii czyli z okresu około 4000 lat p.n.e. Natomiast najstarszy browar, który udało się odkryć, znajduje się w Egipcie i jest datowany na 3700 p.n.e.

Smażymy szałwię w cieście piwnym

Tradycje piwowarskie w Polsce sięgają czasów również bardzo odległych tj. dziejów ludów prasłowiańskich i prapoczątków polskiej państwowości. To właśnie piwo było najbardziej popularnym napojem alkoholowym dawnych Słowian (nie mogę oprzeć się wrażeniu, że fakt ten jest również mocno aktualny wśród ich współczesnych potomków :-)).

Chłopaki z zapałem siekają świecę wołową na tatara

"Wina i oliwy kraj ten dla ostrego północnego zimna nie ma; zamiast wina używa piwa, które robią z żyta, pszenicy i jęczmienia albo orkiszu." Tak pisał w XV wieku Jan Długosz w swoich "Rocznikach, czyli kronikach sławnego Królestwa Polskiego".

Tatar w pełnej krasie, na trójkątach z chleba na zakwasie :-)

Z biegiem lat, złocisty trunek zyskiwał na popularności, a obecnie Polska figuruje na czwartym miejscu w świecie, jeśli chodzi o wielkość jego spożycia per capita. Prognozy przewidują, że niebawem prześcigniemy pod tym względem nawet Niemców. Sympatycznym efektem rosnącej popularności piwa w naszym kraju jest jej przełożenie na poprawę jakości trunku oraz powstawanie nowych odmian.

Grupa radosnych Dziewcząt :-) pod czujnym okiem z Emiliano przygotowuje birramisu

Piwnej różnorodności mogliśmy doświadczyć także podczas naszego spotkania. Warsztaty kulinarne z piwem Książęce poprowadził świetny kucharz i rodowity Włoch w jednej osobie - Marco Ghia. Pisząc o Marco w kontekście Akademii, nie można nie wspomnieć o Emiliano, gdyż jakkolwiek perwersyjnie to nie zabrzmi, całe przedsięwzięcie jest ich wspólnym dzieckiem.

Emiliano we własnej osobie ;-)

Często mawia się, że sukces ma wielu ojców. Akademia ma ich tylko dwóch :-), za to niezmiernie troskliwych. Dopieszczona, wychuchana pięknie się rozwija i świetnie rokuje. Z ciekawością i sympatią będę się jej więc przyglądać.

Cykoria dusi się w piwie

Wróćmy jednak do sedna czyli do warsztatów. Marco, opracowując menu, chciał pokazać sposoby niestandardowego zastosowania piwa w kuchni, przy wykorzystaniu szerokiej oferty piw marki Książęce. W mojej ocenie, cel został pysznie osiągnięty.

Tłuściutki schabik ze świni złotnickiej pokornie czeka na swoją kolej

Oto zestawienie potraw, które wspólnie przygotowywaliśmy, a potem z zapałem razem wcinaliśmy:

• Liście szałwii smażone w cieście piwnym
• Cykoria duszona w piwie podawana z orzeszkami piniowymi i rodzynkami
• Schab ze świni złotnickiej, pieczony w glazurze piwno-miodowo-musztardowej, z dodatkiem świeżych ziół, warzyw i owoców
• Piwne risotto z serem Pecorino i orzechami 
• Tatar z wołowiny marynowany w ciemnym piwie z miodem i skórką cytrynową
• Mule w maśle piwno-czosnkowym
• Birramisu  - tiramisu z piwem zamiast kawy
• Pieczone jabłka z piwnym masłem i cynamonem.

Schab i cykoria już w solarium

Całkowicie szczerze i bez podlizywania się komukolwiek muszę powiedzieć napisać, że wszystko, naprawdę WSZYSTKO wyszło super. Co ciekawe, zupełnie nie jestem fanką piwa i w zasadzie nigdy nie pijam w czystej postaci. Jednak, zastosowanie go w formie i wariantach przedstawionych przez Marco szalenie przypadło mi do gustu, bo świetnie wzbogaciło i podkręciło smak przygotowywanych potraw.

Marco serwuje mule

Faktycznie, tego wieczoru smakowały mi wszystkie pozycje z menu, ale oczywiście mam swoje the best of the best. Moje podium wygląda zatem następująco:

1. Tatar z wołowiny marynowany w ciemnym piwie z miodem i skórką cytrynową
2. Risotto piwne z serem pecorino i włoskimi orzechami
3. Liście szałwii smażone w cieście piwnym 

Powinnam jeszcze wspomnieć o birramisu czyli mojej największej obawie. Musicie wiedzieć, że kocham kawę! Ubóstwiam ją w każdej postaci, więc pasjami zajadam wszystko co ma ją w swoim składzie, a klasyczne tiramisu od wieków należy do ścisłego grona moich ulubionych deserów. Na samą myśl o tiramisu bez kawy (w dodatku, tfu!, z piwem;-)) grymas głębokiego niesmaku wypływał na me oblicze. I wiecie co sie stało? Birramisu spłatało figla, bo.. wyszło rewelacyjne!!!:-) Marco, należy pogratulować Ci pomysłu! :-)

Robi się piwne rissotto

A na zupełny koniec końców, przyznaję się bez bicia, że w ramach ilustracji wykorzystałam zdjęcia autorstwa:

1. Iza Malyska
2. Akademia Kulinarna Whirlpool

którzy razem ze mną gotowali i biesiadowali. Dziękuję za fotki i za wspólne chwile! :-)